از قدم زدن زیر برف که برگشتیم، ترانه فیلم «گلنار» توی ذهنم تکرار می شد: 

          ... گلنار مثل گلی بود که گفتن پرپر گشته         شکر خدا دوباره به ده ما برگشته ... 

تلویزیون رو که روشن کردم، همین طور موندم! 

داشت همین فیلم رو پخش می کرد! 

یادگاری از کودکیم رو ...  

پ.ن.: ساعت 3:33 دقیقه ست ... 

برف می باره ... و من، خوشحال از این الهام عجیب، «گلنار» تماشا می کنم.